จำนวนผู้ชม : 177 คน


  อวัจนภาษา 




อวัจนภาษา คือ ภาษาที่ไม่ใช้ถ้อยคำ ได้แก่ การแสดงกิริยาท่าทางของมนุษย์ การแสดงสีหน้า สายคา น้ำเสียง การใช้มือ วัตถุ การใช้สัญญาณต่างๆ เพื่อนำมาสื่อความหมาย และ ทำความเข้าใจต่อกันจัดแบ่งได้ 7 ประเภท คือ

               

              1. เทศภาษา (proxemices) เป็นอวัจนภาษาที่ใช้เกี่ยวข้องกับสถานที่ หรือช่วงระยะห่างที่บุคคลกำลังสื่อสารกัน สถานที่ที่บุคคลสื่อสารกันสามารถแสดงให้เห็นนัยแห่งความสัมพันธ์บางประการของผู้ส่งสารและผู้รับสาร เช่น การชายหญิงคุยกันสองต่อสองในห้องบ่งได้ว่าทั้งคู่มีความสนิทสนมคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี หรือ มีเรื่องที่พูดคุยกันเป็นความลับ นอกจากนี้ระยะห่างหรือใกล้ในขณะสนทนาก็บ่งบอกได้ว่าพูดคุยกันธรรมดาหรือคุยกันอย่างรู้จักสนิทสนม

             

              2. เนตรภาษา (oculesics) เป็นอวัจนภาษาที่เกี่ยวข้องกับการใช้ดวงตา สายตาเพื่อสื่อสารถึงอารมณ์ ความรู้สึกนึกคิด ทัศนคติ และความต้องการจากผู้ส่งสารไปยังผู้รับสาร เช่น การมอง การจ้อง เหลือบ ชำเลือง หรี่ตา ถลึงตา ฯลฯ

             

            3. กาลภาษา (chonemics) เป็นอวัจนภาษาที่เกี่ยวข้องกับระยะเวลา หรือช่วงระยะเวลาที่กำลังสื่อสารกันอยู่ ถือว่า กาล หรือ เวลา เป็นอวัจนภาษาที่สำคัญอย่างมากในทุกสังคม เพราะแสดงให้เห็นถึงการให้เกียรติ ให้ความเคารพ ให้ความสำคัญ เช่น การสัมภาษณ์ทั้งยังแสดงให้เห็นลักษณะนิสัยว่ามีความรับผิดชอบหรือไม่ มีบุคลิกภาพอย่างไร ฯลฯ

             

            4. อาการภาษา (kinesics) เป็นอวัจนภาษาที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนไหวอวัยวะส่วนต่างๆ ของร่างกายเพื่อสื่อความหมายบางประการ เช่น การเคลื่อนไหวศรีษะ ลำตัว แขนขา เช่น ส่ายศรีษะ แสดงว่า ปฏิเสธ โบกมือ แสดงการทักทายหรือการลาก็ได้ อาการภาษาจะถูกกำหนดโดยคนในแต่ละสังคมซึ่งเข้าใจกันได้

           

             5. สัมผัสภาษา (haptics) เป็นอวัจนภาษาที่สื่อกับผู้รับสารโดยการใช้อวัยวะส่วนใดส่วนหนึ่งของผู้ส่งสารสัมผัสกับผู้รับสารเพื่อแสดงถึงความรู้สึก ความปรารถนาและอารมณ์ของผู้ส่งสารที่ต้องการสื่อ เช่น การเดินคล้องแขน จับมือ โอบกอด ลูบไล้ เช่น การโอบกอดและหอมแก้มในสังคมตะวันตก หมายถึง การแสดงความรักและห่วงใย เป็นต้น

           

           6. ปริภาษา (vocalic / paralanguage) เป็นอวัจนภาษาที่หมายถึงสิ่งที่เกิดขึ้นรอบๆภาษา แบ่งเป็น 2 ลักษณะ
           1. ปริภาษาเกี่ยวกับภาษาพูด ได้แก่ น้ำเสียง ความเร็ว ความดัง จังหวะในการพูดเพราะสามารถบ่งบอกถึงอารมณ์ความรู้สึกของผู้พดในขณะนั้นได้
           2. ปริภาษาเกี่ยวกับภาษาเขียน ได้แก่ การใช้รูปแบบตัวอักษรใหญ่ เล็ก ตัวหนา บาง เอียง สีของอักษร การขีดเส้นใต้ การใช้เครื่องหมายวรรคตอนเพื่อเน้นย้ำความสำคัญของข้อความ

           

           7. วัตถุภาษา (objects) เป็นอวัจนภาษาที่เกี่ยวข้องกับการเลือกใช้วัตถุเพื่อนำมาสื่อถึงความหมายบางประการ เช่น การเลือกใช้เครื่องแต่งกาย เครื่องประดับ ข้าวของเครื่องใช้ในการแต่งบ้าน เช่น สร้อยทองคำแสดงถึงความร่ำรวย แต่งกายชุดสีดำ แสดงว่าเสียใจและไว้อาลัยให้ผู้ตาย เป็นต้น



ที่มา : http://www.thaigoodview.com/node/71278